Upadamy żeby powstać

Upadamy żeby powstać, tak... Życie to ciągła walka, to ciągłe wchodzenie pod górę którą sami sobie tworzymy. Nikt nie powiedział, że to łatwa praca, a ścieżka którą kroczymy jest równa, bez wystających kamieni, bez gałęzi o które potyka się noga. Nie, tą ścieżkę sami sobie budujemy. Dokonujemy wyborów, my, nie ktoś inny. Czasem tylko są rzeczy nie zależne od nas. Czasem spadnie deszcz i droga staje się trudniejsza, czasem zawieje silny wiatr i wtedy upadamy. Ale to jest cały czas ten sam powód, niektórzy mówią, że to Bóg wystawia nas na ciężką próbę, inni, że to los, przeznaczenie. Uzasadnienie jest to samo, upadamy żeby powstać. Kroczymy ciężką drogą, wspinamy się ku szczytowi, walczymy o przetrwanie. Ale kiedy wreszcie dojdziemy na szczyt. Staniemy tam i spojrzymy w dół. Zobaczymy całą tą drogę, cały trud jaki włożyliśmy w dotarcie aż tutaj. Wtedy zrozumiemy wszystkie nasze zachwiania, zwątpienia, upadki. Wtedy będziemy wolni.